6,053 Views
Favorite
นิทานเรื่องนี้ เขียนโดย ชินสุเกะ โยชิทาเกะ แปลโดย สุธีรา ศรีตระกูล เนื้อหาเรียบง่าย เป็นเรื่องของเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งเก็บหนังยางที่คุณแม่จะทิ้งมาเป็นของตัวเอง เด็กหญิงดีใจมากที่ได้มีหนังยางเป็น “ของตัวเอง” จริงๆ เพราะเด็กเก่งมากจะต้องแบ่งปันของกับคนอื่นอยู่เป็นประจำ
สำหรับเด็ก ๆ แล้ว การมีของสักชิ้นที่เป็นของเขาคนเดียว ถือเป็นสิ่งล้ำค่า แม้ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นแค่หนังยางธรรมดาเส้นหนึ่งก็ตาม
ตลอดเวลาในการอ่านเรื่องนี้ เด็กหญิงจะคิดจินตนาการว่าเธอจะใช้หนังยางทำอะไรได้บ้าง ซึ่งเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เด็ก ๆ ที่อ่านรู้สึกสนใจ คุณพ่อคุณแม่อาจชวนลูก ๆ คิดต่อว่า ลูก ๆ จะใช้หนังยางทำอะไรได้บ้าง บางทีคุณพ่อคุณแม่อาจจะได้คำตอบที่คาดไม่ถึงเลยล่ะค่ะ การจินตนาการว่าหนังยาง 1 เส้นใช้ทำอะไรได้บ้าง เป็นการเสริมทักษะสมอง EF ด้านการคิดยืดหยุ่น คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องตัดสินว่าสิ่งที่ลูกคิดนั้นถูกหรือผิดนะคะ ปล่อยให้เขาได้คิดและจินตนาการให้เต็มที่จะดีกว่า
กลับมาที่นิทานของเรา เด็กหญิงได้พูดถึงเรื่องว่าทุกคนต่างมีของล้ำค่าเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ดังนั้นทุกคนจึงมองหาสิ่งต่าง ๆ อยู่เสมอ อันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งความคิดที่น่าสนใจ ที่ทำให้เด็ก ๆ รู้ว่า คนอื่น ๆ นั้นก็มีของที่เขามองว่าเป็นของล้ำค่า แม่ว่าของน้าจะดูไม่มีค่าในสายตาของเด็ก ๆ ก็ตาม ดังนั้น อย่าไปเบียดเบียน หยิบฉวย หรือแม้แต่หัวเราะเยาะสิ่งของล้ำค่าของคนอื่น เพราะถ้าเราโดนอย่างนั้น เราก็คงรู้สึกแย่เช่นกัน เป็นการสอนให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้การนึกถึงจิตใจของผู้อื่นไปในตัว
เรื่องดำเนินมาถึงตอนท้าย หักมุมตรงที่หนังยางสุดล้ำค่าของเด็กหญิงขาด เปรียบเสมือนสิ่งของล้ำค่าที่พังลง
อ่านมาถึงตรงนี้เราก็รู้สึกตกใจ คิดว่าเด็กเก่งจะต้องเศร้ามาก ๆ แต่ผู้เขียนกลับทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างงดงาม ด้วยการที่เด็กหญิงยอมรับความจริง มองหาของล้ำค่าสิ่งใหม่ และมีความสุขกับของล้ำค่าใหม่นั้นอย่างง่ายดาย เปรียบเสมือนคนเรา ที่หากวันหนึ่งเราต้องสูญเสียสิ่งที่รักไป สิ่งที่เราทำได้ ไม่ใช่การนั่งฟูมฟายอยู่กับการสูญเสียที่ไม่อาจเรียกคืน แต่คือการยอมรับ และก้าวต่อไป เพราะโลกใบนี้ยังมีสิ่งดี ๆ สิ่งใหม่ รอเราอยู่ในอนาคตเสมอ
เรื่องและภาพ : ชินสุเกะ โยชิทาเกะ
แปล : สุธีรา ศรีตระกูล
สำนักพิมพ์ : Amarin Kids
