วิชา
Log in | วันพฤหัสบดีที่ 2 ต.ค. 2557
 

ระบบสุริยะ Solar System

โพสโดย 5hg64j6ghj6
 
กรุณารอสักครู่นะครับ
 

ระบบสุริยะจักรวาล

 นี่คือระบบสุริยะของเรา กว้างอย่างต่ำเจ็ดพันล้านไมล์ เป็นที่อยู่ของดาวเคราะห์แปดดวง ดวงจันทร์ 166 ดวง และอุกกาบาต ดาวหาง และดาวตกกว่าพันล้านดวง แต่ถ้าพูดกันในเชิงดาราศาสตร์แล้ว ที่นี่เป็นแค่ละแวกบ้านเราเท่านั้น ขอต้อนรับสู่ โรงเรียนอวกาศ

 หัวเรื่องของวันนี้: ระบบสุริยะจักรวาลอายุสี่พันหกร้อยล้านปี ดาวเคราะห์ของระบบสุริยะ ซึ่งรวมถึงโลกของเรานั้น เกิดขึ้นจากสิ่งที่เหลือหลังจากพระอาทิตย์กำเนิดขึ้น น่าอัศจรรย์ว่ามวลมหึมาทั้งแปดในอวกาศนี้ เกิดขึ้นได้จากฝุ่นอวกาศเล็กๆ ที่โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ที่เพิ่งเกิดใหม่ ดาวเคราะห์ที่เพิ่งเกิดใหม่ปะทะเข้ากับเศษวัตถุที่ลอยอยู่ในอวกาศครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดก็มีขนาดเท่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน จากนั้นแรงดึงดูดของพระอาทิตย์ก็ทำให้ดาวเคราะห์ใหม่เหล่านั้นเข้ามาอยู่ในวงโคจร

 ระบบสุริยะของเราแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ: ดาวพุธ (Mercury) ดาวศุกร์ (Venus) โลก (Earth) และดาวอังคาร (Mars) จัดอยู่ในส่วนในของระบบสุริยะ (Inner Solar System) ในขณะที่ ดาวพฤหัส (Jupiter) ดาวเสาร์ (Saturn) ดาวยูเรนัส (Uranus) และดาว (Neptune) จัดอยู่ในส่วนนอกของระบบสุริยะ (Outer Solar System) ดาวเคราะห์สี่ดวงที่อยู่ในส่วนนอกของระบบสุริยะนี้ คิดเป็น 99 เปอร์เซนต์ของมวลวัตถุที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ทั้งหมด

 ในปี ค.ศ. 2006 วงการดาราศาสตร์ต้องสั่นสะเทือนไปทั้งวงการ เนื่องจากการค้นพบใหม่เกี่ยวกับส่วนนอกของระบบสุริยะนี้ พลูโต (Pluto) ถูกปลดออกจากตำแหน่งหลังจากได้ชื่อว่าเป็นดาวเคราะห์ดวงที่เก้าของระบบสุริยะมาเป็นเวลานาน 80 ปี สมาพันธ์ดาราศาสตร์นานาชาติไม่สามารถเพิกเฉยต่อข้อเท็จจริงที่ว่ามีการค้นพบวัตถุที่มีขนาดใกล้เคียง หรือแม้กระทั่งใหญ่กว่าพลูโต โคจรอยู่ในส่วนนอกของระบบสุริยะได้ ดังนั้นนักดาราศาสตร์จำต้องตั้งข้อกำหนดที่ชัดเจนขึ้นมาเพื่อจะจัดได้ว่าดาวใดสมควรเป็น “ดาวเคราะห์” (Planet) ข้อแรก วัตถุนั้นต้องโคจรรอบดวงอาทิตย์ ข้อสอง มันต้องมีแรงดึงดูดมากพอที่จะคงสภาพทรงกลมตามแบบของดาวเคราะห์ และข้อสุดท้าย หลังจากการปะทะกับวัตถุอื่นหลายล้านครั้ง วัตถุนั้นต้องสามารถขจัดวัตถุอื่นที่มันปะทะออกไปจากวงโคจรของมันได้ และในข้อสุดท้ายนี้เป็นข้อที่พลูโตล้มเหลว มันจึงถูกลดระดับลงเป็นเพียงดาวเคราะห์แคระ (Dwarf Planet) รวมกับดาวเคราะห์แคระอีกสองดวงคือ อีรีส (Eris) และเซรีส (Ceres) นักดาราศาสตร์เชื่อว่าในระบบสุริยะของเราอาจมีดาวเคราะห์แคระมากถึง 42 ดวง

 อวกาศที่อยู่นอกพลูโตออกไปยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นของอวกาศที่เวิ้งว้างไม่มีที่สิ้นสุด แต่เป็นเพียงขอบภายในของพื้นที่มหึมาที่เต็มไปด้วยอุกกาบาต ดาวหาง และดาวตกเท่านั้น

 กว่าพันล้านไมล์จากพระอาทิตย์คือตำแหน่งของไคเปอร์ เบลท์ (Kuiper Belt) ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าบริเวณของดาวเคราะห์ของเราทั้งหมดรวมกัน ที่นี่เป็นที่อยู่ของดาวหางส่วนใหญ่ในระบบสุริยะของเรา ซึ่งเท่าที่ค้นพบมีจำนวนมากกว่า 3,350 ดวง

 ไกลไปกว่านั้นคือบริเวณที่เราเรียกว่า Scattered Disk ซึ่งเป็นที่อยู่ของวัตถุที่โคจรอยู่รอบๆ และดาวเคราะห์น้อยที่ส่วนใหญ่มีสภาพเป็นน้ำแข็ง

 และในที่สุดเราก็มาถึงฮีลีโอสเฟียร์ (Heliosphere) ฟองสนามแม่เหล็กขนาดมหึมาที่เป็นขอบของระบบสุริยะ บริเวณนี้คือจุดเริ่มของเขตแดนระหว่างลมสุริยะและลมระหว่างดวงดาว (Solar and Interstellar Wind) เป็นเขตแดนระหว่างละแวกบ้านในระบบสุริยะของเรากับอวกาศที่กว้างใหญ่เวิ้งว้าง

 สำหรับเรา ระบบสุริยะอาจดูกว้างใหญ่ ระยะทางของมันอาจไกลเกินเราจะวัดได้ แต่ไม่น่าเชื่อว่ามันเป็นแค่มุมเล็กๆในกาแล็คซี่ทางช้างเผือก (Milky Way Galaxy) เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะดูเป็นไปไม่ได้ มนุษย์เราก็ได้เริ่มการเดินทางที่ยิ่งใหญ่แล้ว เรายังคงส่งยานอวกาศออกไปยังสุดขอบระบบสุริยะลำแล้วลำเล่า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทำความเข้าใจบทบาทหน้าที่ของเราในจักรวาล และความลึกลับของอวกาศนั่นเอง

เรื่อง : ระบบสุริยะ Solar System
ชื่อเจ้าของคลิป : 5hg64j6ghj6
URL : http://www.youtube.com/watch?v=6vGY1btZUIo
 
ข้อสอบที่เกี่ยวข้อง
โพส : 27 ม.ค. 2555
เข้าชม : 33,044 ครั้ง
ผู้สร้าง : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
โพส : 28 ก.ย. 2552
เข้าชม : 28,134 ครั้ง
ผู้สร้าง : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
โพส : 1 ต.ค. 2552
เข้าชม : 24,438 ครั้ง
ผู้สร้าง : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
โพส : 25 มี.ค. 2553
เข้าชม : 44,385 ครั้ง
ผู้สร้าง : Ticc
โพส : 10 ก.พ. 2555
เข้าชม : 22,064 ครั้ง
ผู้สร้าง : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
โพส : 5 ก.พ. 2555
เข้าชม : 15,789 ครั้ง
ผู้สร้าง : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
 
ความรู้ที่เกี่ยวข้อง
ฝนดาวตก 1 วันแม่12-13ส.ค.2556 นาซ่า NASA 2013 ดาราศาสตร์ฝนดาวตก เพอร์เซอิดส์
โพส : 11 มิ.ย. 2557
เข้าชม : 1,103 ครั้ง
โพสโดย : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
ดาวและกลุ่มดาว ตอน 1
โพส : 28 พ.ค. 2557
เข้าชม : 570 ครั้ง
โพสโดย : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
ดาวและกลุ่มดาว ตอน 2
โพส : 28 พ.ค. 2557
เข้าชม : 355 ครั้ง
โพสโดย : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
ดาวและกลุ่มดาว ตอน 3
โพส : 28 พ.ค. 2557
เข้าชม : 257 ครั้ง
โพสโดย : ทีมงานทรูปลูกปัญญา
 

ระบบสุริยะจักรวาล

 นี่คือระบบสุริยะของเรา กว้างอย่างต่ำเจ็ดพันล้านไมล์ เป็นที่อยู่ของดาวเคราะห์แปดดวง ดวงจันทร์ 166 ดวง และอุกกาบาต ดาวหาง และดาวตกกว่าพันล้านดวง แต่ถ้าพูดกันในเชิงดาราศาสตร์แล้ว ที่นี่เป็นแค่ละแวกบ้านเราเท่านั้น ขอต้อนรับสู่ โรงเรียนอวกาศ

 หัวเรื่องของวันนี้: ระบบสุริยะจักรวาลอายุสี่พันหกร้อยล้านปี ดาวเคราะห์ของระบบสุริยะ ซึ่งรวมถึงโลกของเรานั้น เกิดขึ้นจากสิ่งที่เหลือหลังจากพระอาทิตย์กำเนิดขึ้น น่าอัศจรรย์ว่ามวลมหึมาทั้งแปดในอวกาศนี้ เกิดขึ้นได้จากฝุ่นอวกาศเล็กๆ ที่โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ที่เพิ่งเกิดใหม่ ดาวเคราะห์ที่เพิ่งเกิดใหม่ปะทะเข้ากับเศษวัตถุที่ลอยอยู่ในอวกาศครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดก็มีขนาดเท่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน จากนั้นแรงดึงดูดของพระอาทิตย์ก็ทำให้ดาวเคราะห์ใหม่เหล่านั้นเข้ามาอยู่ในวงโคจร

 ระบบสุริยะของเราแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ: ดาวพุธ (Mercury) ดาวศุกร์ (Venus) โลก (Earth) และดาวอังคาร (Mars) จัดอยู่ในส่วนในของระบบสุริยะ (Inner Solar System) ในขณะที่ ดาวพฤหัส (Jupiter) ดาวเสาร์ (Saturn) ดาวยูเรนัส (Uranus) และดาว (Neptune) จัดอยู่ในส่วนนอกของระบบสุริยะ (Outer Solar System) ดาวเคราะห์สี่ดวงที่อยู่ในส่วนนอกของระบบสุริยะนี้ คิดเป็น 99 เปอร์เซนต์ของมวลวัตถุที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ทั้งหมด

 ในปี ค.ศ. 2006 วงการดาราศาสตร์ต้องสั่นสะเทือนไปทั้งวงการ เนื่องจากการค้นพบใหม่เกี่ยวกับส่วนนอกของระบบสุริยะนี้ พลูโต (Pluto) ถูกปลดออกจากตำแหน่งหลังจากได้ชื่อว่าเป็นดาวเคราะห์ดวงที่เก้าของระบบสุริยะมาเป็นเวลานาน 80 ปี สมาพันธ์ดาราศาสตร์นานาชาติไม่สามารถเพิกเฉยต่อข้อเท็จจริงที่ว่ามีการค้นพบวัตถุที่มีขนาดใกล้เคียง หรือแม้กระทั่งใหญ่กว่าพลูโต โคจรอยู่ในส่วนนอกของระบบสุริยะได้ ดังนั้นนักดาราศาสตร์จำต้องตั้งข้อกำหนดที่ชัดเจนขึ้นมาเพื่อจะจัดได้ว่าดาวใดสมควรเป็น “ดาวเคราะห์” (Planet) ข้อแรก วัตถุนั้นต้องโคจรรอบดวงอาทิตย์ ข้อสอง มันต้องมีแรงดึงดูดมากพอที่จะคงสภาพทรงกลมตามแบบของดาวเคราะห์ และข้อสุดท้าย หลังจากการปะทะกับวัตถุอื่นหลายล้านครั้ง วัตถุนั้นต้องสามารถขจัดวัตถุอื่นที่มันปะทะออกไปจากวงโคจรของมันได้ และในข้อสุดท้ายนี้เป็นข้อที่พลูโตล้มเหลว มันจึงถูกลดระดับลงเป็นเพียงดาวเคราะห์แคระ (Dwarf Planet) รวมกับดาวเคราะห์แคระอีกสองดวงคือ อีรีส (Eris) และเซรีส (Ceres) นักดาราศาสตร์เชื่อว่าในระบบสุริยะของเราอาจมีดาวเคราะห์แคระมากถึง 42 ดวง

 อวกาศที่อยู่นอกพลูโตออกไปยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นของอวกาศที่เวิ้งว้างไม่มีที่สิ้นสุด แต่เป็นเพียงขอบภายในของพื้นที่มหึมาที่เต็มไปด้วยอุกกาบาต ดาวหาง และดาวตกเท่านั้น

 กว่าพันล้านไมล์จากพระอาทิตย์คือตำแหน่งของไคเปอร์ เบลท์ (Kuiper Belt) ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าบริเวณของดาวเคราะห์ของเราทั้งหมดรวมกัน ที่นี่เป็นที่อยู่ของดาวหางส่วนใหญ่ในระบบสุริยะของเรา ซึ่งเท่าที่ค้นพบมีจำนวนมากกว่า 3,350 ดวง

 ไกลไปกว่านั้นคือบริเวณที่เราเรียกว่า Scattered Disk ซึ่งเป็นที่อยู่ของวัตถุที่โคจรอยู่รอบๆ และดาวเคราะห์น้อยที่ส่วนใหญ่มีสภาพเป็นน้ำแข็ง

 และในที่สุดเราก็มาถึงฮีลีโอสเฟียร์ (Heliosphere) ฟองสนามแม่เหล็กขนาดมหึมาที่เป็นขอบของระบบสุริยะ บริเวณนี้คือจุดเริ่มของเขตแดนระหว่างลมสุริยะและลมระหว่างดวงดาว (Solar and Interstellar Wind) เป็นเขตแดนระหว่างละแวกบ้านในระบบสุริยะของเรากับอวกาศที่กว้างใหญ่เวิ้งว้าง

 สำหรับเรา ระบบสุริยะอาจดูกว้างใหญ่ ระยะทางของมันอาจไกลเกินเราจะวัดได้ แต่ไม่น่าเชื่อว่ามันเป็นแค่มุมเล็กๆในกาแล็คซี่ทางช้างเผือก (Milky Way Galaxy) เท่านั้น อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะดูเป็นไปไม่ได้ มนุษย์เราก็ได้เริ่มการเดินทางที่ยิ่งใหญ่แล้ว เรายังคงส่งยานอวกาศออกไปยังสุดขอบระบบสุริยะลำแล้วลำเล่า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทำความเข้าใจบทบาทหน้าที่ของเราในจักรวาล และความลึกลับของอวกาศนั่นเอง

 
วิดีโอที่เกี่ยวข้องจาก
 
แบ่งปันให้เพื่อน
อีเมล์เพื่อน (แยกแต่ละอีเมล์ด้วย semi-colon ;)
ส่ิิงโดย
ข้อความ
 
 
   
 ระดับปฐมวัย
 ระดับประถมและมัธยมศึกษา