ลุดวิก แวน บีโธเฟน (Ludwig van Beethoven)

ลุดวิก แวน บีโธเฟน (Ludwig van Beethoven)

(1770?-1827)

ลุดวิก แวน บีโธเฟน เป็นนักประพันธ์เพลงคลาสสิคชาวเยอรมัน และได้รับการยกย่องว่าเป็นนักประพันธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

บีโธเฟน เกิดในเมือง บอนน์ (Bonn) ประเทศเยอรมนี พ่อที่เข้มงวดเป็นครูสอนดนตรีคนแรกของเขา โดยพ่อมักแสดงออกเสมอว่าบีโธเฟนเป็นเด็กอัจฉริยะ

บีโธเฟนเริ่มศึกษาดนตรีจริงจังในปี 1779 ใต้การสอนของ คริสเตียน ก็อทล๊อบบ์ นีฟ (Christian Gottlob Neefe) ซึ่งเป็นผู้สอนให้เขาแต่งเพลง บีโธเฟนเผยแพร่เปียโนโซนาต้า (Piano Sonata) ชิ้นแรกในปี 1783 และได้ย้ายไปอยู่เวียนนาในปี 1792 ที่ซึ่งเขาได้เป็นลูกศิษย์ของ โจเซฟ เฮดิน (Joseph Hadyn) และเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านเปียโน (piano virtuoso) เขาเที่ยวแสดงดนตรีตามที่สาธารณะเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง

ในช่วงแรก งานของบีโธเฟนมักเอาอย่างงานของเฮดินและโมสาร์ท เช่นซิมโฟนีหลายเลข 1 ของเขาในปี 1800 และ ซิมโฟนีหมายเลข 2 ในปี 1802

บีโธเฟนเริ่มสูญเสียการได้ยินในปี 1796 ในวัยเพียง 28 ปี และหยุดการแสดงดนตรีต่อสาธารณะโดยสิ้นเชิงในปี 1811

ช่วงยุคแรกของการประพันธ์เพลงเป็นช่วงที่เขาประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 1 และ 2 สตริงควอเท็ต (String Quartet) ชิ้นแรก เปียโนคอนแชร์โต (Piano Concerto) ชิ้นแรก และโซนาตาชิ้นแรก

ช่วงยุคกลางของบีโธเฟน ซึ่งเป็นช่วงที่เขาต้องต่อสู้กับการสูญเสียการได้ยินนั้น เป็นช่วงที่เขาประพันธ์ โซนาต้าลำดับที่ 3-8 เปียโนคอนแชร์โตลำดับสุดท้าย เปียโนโซนาตาหลายชิ้นที่โด่งดัง และโอเปราเพียงชิ้นเดียวของเขา

ช่วงท้ายของบีโธเฟนคือช่วงตั้งแต่ปี 1816 เป็นต้นมา ซึ่งเป็นช่วงที่เขาแต่งซิมโฟนีหมายเลข 9 รวมถึง
สตริงควอเท็ตและเปียโนโซนาตาที่เหลือ ซึ่งได้รับการชื่นชมเนื่องจากมีการแสดงอารมณ์ที่ลึกซึ้งและเข้มข้น

บีโธเฟนมีชีวิตส่วนตัวที่เต็มไปด้วยปัญหา เขามักมีปากเสียงกับครอบครัวและเพื่อนฝูงบ่อยครั้ง และยังแสดงออกว่ารังเกียจผู้มีอำนาจเหนือกว่าและลำดับขั้นทางสังคมอย่างเปิดเผย

บีโธเฟนยังคงประพันธ์เพลงถึงแม้จะสูญเสียการได้ยินไปแล้ว ตั้งแต่ปี 1814 เขาหูหนวกโดยสิ้นเชิง และสุขภาพของเขาเริ่มแย่ลงในปี 1825 จนเขาเสียชีวิตลงในปี 1827

(แปลโดยทีมงานทรูปลูกปัญญา)

ลุดวิก แวน บีโธเฟน (Ludwig van Beethoven)

(1770?-1827)

ลุดวิก แวน บีโธเฟน เป็นนักประพันธ์เพลงคลาสสิคชาวเยอรมัน และได้รับการยกย่องว่าเป็นนักประพันธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล

บีโธเฟน เกิดในเมือง บอนน์ (Bonn) ประเทศเยอรมนี พ่อที่เข้มงวดเป็นครูสอนดนตรีคนแรกของเขา โดยพ่อมักแสดงออกเสมอว่าบีโธเฟนเป็นเด็กอัจฉริยะ

บีโธเฟนเริ่มศึกษาดนตรีจริงจังในปี 1779 ใต้การสอนของ คริสเตียน ก็อทล๊อบบ์ นีฟ (Christian Gottlob Neefe) ซึ่งเป็นผู้สอนให้เขาแต่งเพลง บีโธเฟนเผยแพร่เปียโนโซนาต้า (Piano Sonata) ชิ้นแรกในปี 1783 และได้ย้ายไปอยู่เวียนนาในปี 1792 ที่ซึ่งเขาได้เป็นลูกศิษย์ของ โจเซฟ เฮดิน (Joseph Hadyn) และเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านเปียโน (piano virtuoso) เขาเที่ยวแสดงดนตรีตามที่สาธารณะเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง

ในช่วงแรก งานของบีโธเฟนมักเอาอย่างงานของเฮดินและโมสาร์ท เช่นซิมโฟนีหลายเลข 1 ของเขาในปี 1800 และ ซิมโฟนีหมายเลข 2 ในปี 1802

บีโธเฟนเริ่มสูญเสียการได้ยินในปี 1796 ในวัยเพียง 28 ปี และหยุดการแสดงดนตรีต่อสาธารณะโดยสิ้นเชิงในปี 1811

ช่วงยุคแรกของการประพันธ์เพลงเป็นช่วงที่เขาประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 1 และ 2 สตริงควอเท็ต (String Quartet) ชิ้นแรก เปียโนคอนแชร์โต (Piano Concerto) ชิ้นแรก และโซนาตาชิ้นแรก

ช่วงยุคกลางของบีโธเฟน ซึ่งเป็นช่วงที่เขาต้องต่อสู้กับการสูญเสียการได้ยินนั้น เป็นช่วงที่เขาประพันธ์ โซนาต้าลำดับที่ 3-8 เปียโนคอนแชร์โตลำดับสุดท้าย เปียโนโซนาตาหลายชิ้นที่โด่งดัง และโอเปราเพียงชิ้นเดียวของเขา

ช่วงท้ายของบีโธเฟนคือช่วงตั้งแต่ปี 1816 เป็นต้นมา ซึ่งเป็นช่วงที่เขาแต่งซิมโฟนีหมายเลข 9 รวมถึง
สตริงควอเท็ตและเปียโนโซนาตาที่เหลือ ซึ่งได้รับการชื่นชมเนื่องจากมีการแสดงอารมณ์ที่ลึกซึ้งและเข้มข้น

บีโธเฟนมีชีวิตส่วนตัวที่เต็มไปด้วยปัญหา เขามักมีปากเสียงกับครอบครัวและเพื่อนฝูงบ่อยครั้ง และยังแสดงออกว่ารังเกียจผู้มีอำนาจเหนือกว่าและลำดับขั้นทางสังคมอย่างเปิดเผย

บีโธเฟนยังคงประพันธ์เพลงถึงแม้จะสูญเสียการได้ยินไปแล้ว ตั้งแต่ปี 1814 เขาหูหนวกโดยสิ้นเชิง และสุขภาพของเขาเริ่มแย่ลงในปี 1825 จนเขาเสียชีวิตลงในปี 1827

(แปลโดยทีมงานทรูปลูกปัญญา)