ภาษาพูด ภาษาเขียน

 ภาษาพูด

    ภาษาพูด  คือ ภาษาเฉพาะกลุ่ม  หรือเรียกว่า ภาษษปาก เช่น พวกภาษากลุ่มวัยรุ่น บางครั้งฟังแล้วดูไม่สุภาพ มักใช้พูดระหว่างคนที่สนิทสนมกันมากๆ

    ภาษาเขียน คือ  ภาษาเขียนที่ลักษณะเคร่งครัด ในหลักทางภาษา เรียกว่า ภาษาแบบแผน ระดับไม่เคร่งครัดมากนัก เรียกว่า ภาษากึ่งแบบแผน หรือ ภาษาไม่เป็นทางการ

                   ตัวอย่างเปรียบเทียบภาษาพูดและภาษาเขียน

    ๑.ภาษาพูดเป็นภาษาเฉพาะกลุ่มหรือเฉพาะวัย เช่น

           วัยโจ๋  = วัยรุ่น

          เจ๋ง     = เยี่ยมมาก

         แห้ว     = ผิดหวัง

         เดี้ยง    = พลาดและเจ็บตัว

        มั่วนิ่ม    = ทำไม่จริงจังและปิดบัง

    ๒.ภาษาพูด มักเป็นภาษาไทยแท้ คือ ภาษาชาวบ้าน เข้าใจง่าย  เป็นภาษากึ่งแบบแผน  เช่น

      ผัวเมีย    = สามี ภรรยา

     ดาราหนัง = ดาราภาพยนตร์

    ปอดลอย  = หวาดกลัว

     ๓.ภาษาพูดมักเปลี่ยนแปลงเสียวสระและเสียงพยัญชนะ รวมทั้งนิยมตัดคำให้สั้นลง เช่น

     เริ่ด   = เลิศ

     เพ่     = พี่

    จิงอะป่าว   = จริงหรือเปล่า

      ๔.ภาษาพูด ยืมคำภาษาต่างประเทศ และมักตัดคำให้สั้นลง เช่น

        เว่อร์ (Over) = เกินควร เกินกำหนด

       จอย (Enjoy) = สนุก เพลิดเพลิน

       ก๊อบ(Coppy) = สำเนา ต้นฉบับ  

    เป็นไงบ้างค่ะ    รู้สึกเข้าใจหรือยังเอ่ย??  (น่าจะเข้าใจมั้ง??) 5555