กิจกรรมลูกเสือ - เนตรนารี ตอน การบันเทิง

การแสดงละคร
การแสดงละคร  ผู้แสดงมีบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านบทบาทของตัวละครที่ได้รับ  ซึ่งผู้แสดงที่ดีนั้นจะต้องแสดงให้สมบทบาท  ทำให้ผุ้ชมเข้าใจเรื่องราวได้

การแสดงเป็นตัวละครที่ดีควรปฏิบัติ  ดังนี้
๑.  ศึกษาบทละครที่ได้รับ  ให้รู้และเข้าใจอย่างถ่องแท้
๒.  ท่องจำบทพูดให้แม่นยำทั้งคำพูดและจังหวะในการพูด
๓.  ศึกษาลักษณะบุคลิกของตัวละครที่แสดง
๔.  ฝึกซ้อมก่อนการแสดงจริง  เพื่อป้องกันการผิดพลาด
๕.  ให้เกียรติ  และให้ความร่วมมือกับนักแสดงคนอื่น

หลักการใช้เสียงในการแสดง  มีดังนี้
๑.  ใช้เสียงสอดคล้องกับจังหวะการเคลื่อนไหวของตัวละคร
๒.  เปล่งเสียงให้ดังชัดเจน  มีความมั่นใจไม่ตะกุกตะกัก
๓.  ใช้คำพูดให้ถูกอักขรวิธี
๔.  มีจังหวะในการพูดเพื่อแสดงอารมณ์ของตัวละคร
๕.  ใช้น้ำเสียงให้สอดคล้องกับคำพูดและอารมณ์ของตัวละคร

การใช้ภาษาในการแสดง  แบ่งออกเป็น  ๓  ระดับ  ดังนี้
-  คำราชาศัพท์  เป็นภาษาที่ใช้กับตัวละครที่เป็นกษัตริย์และราชวงศ์  เช่นพระราชา  พูดกับอำมาตย์
-  ภาษาทางการ  เป็นภาษาที่ใช้กับตัวละครหรือสถานการณ์ที่เป็นทางการ  เช่น  หมอพูดกับคนไข้
-  ภาษาไม่เป็นทางการ  เป็นภาษาที่ใช้กับตัวละครหรือสถานการณ์ที่ไม่เป็นทางการเช่น  คนทั่วไปคุยกัน

การขับร้องเพลง

หลักการขับร้องเพลง


การขับร้องเพลงไทย  มีหลักการปฏิบัติ  ดังนี้
๑.  ร้องให้มีระดับเสียงสอดคล้องกับเสียงดนตรี
๒.  หายใจเข้า - ออก  ให้สอดคล้องกับช่วงจังหวะ  ทำนอง  และเนื้อเพลง
๓.  ออกเสียงพยัญชนะ  สระ  คำควบกล้ำ  ตามอักขรวิธี
๔.  ร้องให้ถูกต้องตามวรรคตอนของเนื้อเพลง
๕.  ควรเอื้อนให้มีน้ำเสียงสม่ำเสมอตามจังหวะและทำนองเพลง

การขับร้องเพลงไทยสากล  มีหลักการปฏิบัติ  ดังนี้
๑.  ร้องให้ถูกต้องตามจังหวะทำนองเพลง
๒.  ร้องให้เต็มเสียง  แต่ไม่ใช่การตะโกน
๓.  ออกเสียงพยัญชนะ  และอักขระให้ถูกต้อง
๔.  ร้องตามเนื้อหาของเพลงให้ครบถ้วน
๕.  ควรหายใจเข้า - ออก  ให้สอดคล้องกับจังหวะและวรรคตอน
๖.  แสดงสีหน้าท่าทางให้สัมพันธ์กับความหมายของเพลง

การฟ้อนรำ
การฟ้อน  หมายถึง  การร่ายรำที่มีลีลาค่อนข้างช้า  มุ่งความสวยงามเป็นศิลปะการแสดงพื้นเมืองของภาคเหนือ  และภาคอีสาน
การรำ  หมายถึง  การแสดงที่มุ่งความงามของการร่ายรำ  เป็นการแสดงท่าทางเคลื่อนไหวร่างกายประกอบจังหวะ  โดยใช้แขนและมือเป็นหลัก
    เมื่อนำคำว่าฟ้อน และรำ มารวมกันจึงหมายถึง  ระบำรำฟ้อน  หรือการแสดงที่ใช้มือและเท้าประกอบลีลาของดนตรี  และเนื้อร้องให้ประณีตงดงาม

ละครหุ่น
ละครหุ่น  เป็นการแสดงที่ใช้หุ่นเป็นตัวละครโดยมีคนเป็นผู้เชิดหุ่นตามบทบาท  ลักษณะนิสัยของตัวละคร  และตามชนิดของหุ่นนั้นๆ

หลักการจัดการแสดงละคร  มีดังนี้
-  การเลือกตัวหุ่น  เลือกให้เหมาะสมกับเนื้อเรื่อง  และบทบาทของตัวละคร  อาจทำเองก็ได้
-  การเลือกเรื่องแสดง  เลือกเรื่องที่มีประโยชน์ใช้เวลาไม่มาก  และไม่ใช้ตัวละครมาก
-  การจัดเวที  อาจใช้โต๊ะเรียน  ๑-๒  ตัว  วางติดกัน  และใช้ผ้าคลุมแล้วเชิดหุ่นหลังโต๊ะ
-  การประเมินผลการแสดง  หลังจากแสดงจบ  ผู้แสดง  และผู้ชมร่วมกันสรุปข้อบกพร่องและข้อเสนอแนะ

 


ที่มาและได้รับอนุญาตจาก :
มูลนิธิคณะลูกเสือแห่งชาติ.  ลูกเสือ - เนตรนารี ป.3.  พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ :  อักษรเจริญทัศน์.