คำควบกล้ำ หมายถึง คำที่มีพยัญชนะต้น ๒ ตัวเรียงกัน ออกเสียงกลืนกัน พยัญชนะกล้ำคือตัวหลัง ซึ่งมีเพียง ๓ ตัว คือ ร ล ว
คำควบกล้ำ แบ่งออกเป็น ๒ ชนิด คือ

๑. คำควบกล้ำเเท้ คือ คำที่มีพยัญชนะ ๒ ตัวเรียงกัน พยัญชนะตัวหลังเป็น ร ล ว ประสมสระเดียวกัน เวลาอ่านจะออกเสียงพยัญชนะทั้งสองตัวพร้อมกัน เช่น
    ร   กราบ ขรึม โครง พราน ปรับปรุง ตรึกตรอง นิทรา
    ล   ขลุ่ย ปลอม คลาย กลิ่น เปลี่ยนแปลง คลอง กลึง
    ว   ขวนขวาย คว่ำ กวาง ขวัญ กวาด ขวาน ความ

๒. คำควบกล้ำไม่เเท้ คือ คำที่มีพยัญชนะ ๒ ตัวเรียงกัน ประสมสระเดียวกัน พยัญชนะตัวหลังเป็น ร ได้แก่ จร ซร ศร สร ซึ่งจะออกเสียงเฉพาะพยัญชนะตัวหน้าเท่านั้น ส่วน ทร ให้อ่านออกเสียง เป็น ซ ตัวอย่างคำควบกล้ำไม่แท้ เช่น
    จร  จริง  อ่านว่า  จิง
    ศร  เศร้า  อ่านว่า  เส้า
    ซร  ไซร้  อ่านว่า  ไซ้
    สร  สร้อย  อ่านว่า  ส้อย
    ทร  ทรุดโทรม  อ่านว่า  ซุด-โซม, พุทรา  อ่านว่า  พุด-ซา   

ที่มาและได้รับอนุญาตจาก :
เอกรินทร์ สี่มหาศาล และคณะ. ภาษาไทย ป.๕. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.