บทร้อยกรอง คือ การแต่งเรื่องหรือคำประพันธ์ โยมีกำหนดข้อบังคับต่างๆ โดยเฉพาะการสัมผัสคำ เพื่อให้เกิดความไพเราะ และความสนุกสนาน
คำสัมผัสในบทร้อยกรอง แบ่งเป็น 2 ประเภท คือสัมผัสในและสัมผัสนอก
๑. สัมผัสใน
สัมผัสใน คือ การสัมผัสคล้องจองของคำที่อยู่ในวรรคเดียวกัน ซึ่งในบทร้อยกรองจะมีสัมผัสในหรือไม่มีก็ได้ แต่กวีนิยมแต่งบทร้องกรองให้มีสัมผัสในเพื่อช่วยให้เกิดความไพเราะยิ่งขึ้น
สัมผัสใน มี 2 ประเภท คือ
๑.๑ สัมผัสสระ คือ คำที่มีเสียงสระเหมือนกัน หรือคำที่มีเสียงสระและเสียงตัวสะกดเหมือนกัน เช่น
- อันความคิดวิทยาเหมือนอาวุธ (คิด-วิท) (ยา-อา)
- อย่าอวดดีมีทรัพย์เที่ยวจับเเจก (ดี-มี) (ทรัพย์-จับ)
๒.๒ สัมผัสอักษร คือ คำที่มีเสียงพยัญชนะต้นเหมือนกัน เช่น
- นกน้อยนอนแนบน้ำ ในนา (สัมผัสอักษรด้วยกันทุกคำ)
- เพราะรักเรายิ่งใหญ่ ทอแสงไปประกายจ้า (รัก-เรา) (ป-ประ)
๒. สัมผัสนอก
สัมผัสนอก คือ คำที่บังคับให้สัมผัสคล้องจองกันในระหว่างวรรคหนึ่งกับอีกวรรคหนึ่ง ซึ่งมีตำแหน่งแตกต่างกันตามชนิดของคำประพันธ์นั้นๆ และมักเป็นสัมผัสสระ ถ้ามีตัวสะกดก็ต้องเป็นมาตราเดียวกัน
ปากเป็นเอกเหมือนเสกเสกมนต์ให้คนเชื่อ ฉลาดเหลือวาจาปรีชาฉาน
จะกล่าวถ้อยคำไม่รำคาญ เป็นรากฐานเทิดตนพ้นลำเค็ญ
ตัวอย่าง บทร้อยกรองที่มีสัมผัสในและสัมผัสนอก
จะพูดจาปราศัยกับใครนั้น อย่าตะคั้นตะคอกให้เคืองหู
ไม่ควรพูดอื้ออึงขึ้นมึงกู คนจะหลู่ล่วงลามไม่ขามใจ
สุภาษิตสอนหญิง
ชมสวน
ทุกดอกใบในสวนควรถนอม เพียงดมดอมให้ชื่นใจในสวนขวัญ
อย่าได้พรากจากต้นให้ไกลกัน บุษบันจะเฉาเศร้าระทม
กว่าดอกไม้จะผลิดอกออกชูช่อ กิ่งก้านต่อแต่งต้นจนงามสม
ต้องรดน้ำซ้ำพรวนดินป้องแดดลม หากเชยชมชั่วครู่อดสูใจ
จตุภูมิ วงษ์แก้ว
ที่มาและได้รับอนุญาตจาก :
เอกรินทร์ สี่มหาศาล และคณะ. ภาษาไทย ป.4. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.



















