ในห้องเรียน
อยากรู้ถามทรูปลูกปัญญา
ติดต่อทรูปลูกปัญญา

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่น เป็นภาษาทีมีลักษณะแสดงถึงเอกลักษณ์ของผู้คนแต่ละภาคในประเทศไทย ซึ่งการมีภาษาถิ่นใช้ในแต่ละภาค เป็ฯผลจากการผสมผสานกันของวัฒนาธรรมประเพณีต่างๆ ที่ได้ผ่านการสั่งสมของกาลเวลา จนเป็นเอกลักษณ์ประจำถิ่น ภาษาถิ่นจึงเป็นสิ่งหนึ่งที่สะท้อนถึงลักษณะความเป็นอยู่และวิถีชีวิตของคนในแต่ละท้องถิ่นได้

ภาษาถิ่น แบ่งได้ตามสภาพภูมิศาสตร์ หรือท้องที่ที่ใช้ภาษาถิ่นนั้น ดังนี้
1. ภาษาถิ่นกลาง ได้แก่ ภาษาที่ใช้พูดกันในกรุงเทพมหานคร และจังหวัดรอบๆ ที่อยู่ทางภาคกลางของประเทศไทย โดยภาษาถิ่นกลางจัดได้ว่าเป็นภาษาไทยมาตรฐาน
2. ภาษาถิ่นเหนือ ได้แก่ ภาษาที่พูดกันในจังหวัดทางภาคเหนือ เช่น เชียงใหม่ เชียงราย ลำปาง ลำพูน เป็นต้น
3. ภาษาถิ่นอีสาน ได้แก่ ภาษาที่พูดกันในจังหวัดทางภาคอีสาน เช่น อุบลราชธานี อุดรธานี ขอนแก่น เป็นต้น
4. ภาษาถิ่นใต้ ได้แก่ ภาษาที่พูดกันในจังหวัดทางภาคใต้ เช่น พังงา กระบี่ สตูล สงขลา เป็นต้น

ตัวอย่าง ภาษาถิ่นต่างๆ ในรูปสุภาษิตคำพังเพย
ภาษาถิ่นภาคกลาง  คบคนดี  เป็นศรีแก่ตัว
ภาษาถิ่นภาคเหนือ  ป่าตั๋วหลวง  จ้างต๋ายน้ำต้น (ปลาตัวใหญ่ มักจะตายน้ำตื้น)
ภาษาถิ่นภาคอีสาน  สิบฮู้บ่ท่อเคย (สิบรู้ไม่เท่าเคย)
ภาษาถิ่นภาคใต้      ตายทำแดกเปรส (ตายประชดป่าช้า)

ที่มาและได้รับอนุญาตจาก :
เอกรินทร์ สี่มหาศาล และคณะ. ภาษาไทย ป.4. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.

 

 


ข้อสอบที่เกี่ยวข้อง